Christus kennen

Filippenzen 3:10 Opdat ik Hem mag kennen, en de kracht van Zijn opstanding en de gemeenschap met Zijn lijden, doordat ik aan Zijn dood gelijkvormig wordt.

Soms lijkt het alleen maar rozengeur en maneschijn bij christenen. Ze zijn altijd opgewekt, leven een vrolijk leven en je hoort ze nooit over de moeilijkheden van het geloof. Het lijkt wel alsof het alleen maar leuk is om christen te zijn en dat er niet ook momenten zijn die moeilijk zijn. Het is namelijk niet alleen leuk, aan geloven zit ook een keerzijde. Dat kunnen we lezen in Gods Woord en daarover gaat de tekst.

Het is natuurlijk heerlijk om Christus te kennen als Verlosser en zaligmaker. Daar mag je als mens heel dankbaar voor zijn en daar mag je door worden vervuld. Het maakt je opgewekt, want je leeft niet meer in de dood maar in het leven. Je leeft door het Leven! Als je daaraan denkt, dan mag je die vreugde ook daadwerkelijk laten zien en dat mag je bezig houden. Hem kennen, dat is het mooiste wat een mens kan gebeuren en daar mag je heel blij om zijn.

Maar er zit ook een keerzijde aan, zo lezen we in Filippenzen 3:10. Want dan kennen we ook de gemeenschap met Zijn lijden, doordat ik aan Zijn dood gelijkvormig wordt. We lijden samen met Jezus, we voelen dezelfde pijn die Hij heeft gevoeld en we voelen de haat van de wereld die Hij ook voelt. Dat kan je soms zo een stomp in je maag geven en in een keer al je vreugde wegnemen. Want de pijn van Zijn lijden is ook onze pijn. En Zijn dood, is ook onze dood. Hij is voor ons de Godverlatenheid in gegaan, maar de leegte die Hij daar heeft gevoeld, die voelen wij met Hem mee. Doet dat bij jou ook zo’n pijn? Deel je in die gemeenschap met Christus?

Maar toch hoeft dit ons niet bedrukt te laten, want we kennen dan ook de kracht van Zijn opstanding. De kracht die ervoor heeft gezorgd dat de dood is overwonnen en de duivel is verslagen. De kracht waar de boze geen grip op heeft en een kracht die rechtstreeks van God komt. Hij blaast met Zijn Geest in ons en zo ontvangen wij de kracht om te delen in Zijn opstanding. En die kracht mag omgezet worden in daden en in blijdschap. Een leven voor God, naar de wil van God, uit liefde en blijdschap voor Hem.

Christus kennen heeft dus 2 kanten. Aan de ene kant voelen we de pijn en leven we nog in onvolmaaktheid. Dat maakt ons weer afhankelijk van Hem, want alleen kunnen we die pijn niet verdragen en zonder Hem leidt de onvolmaaktheid tot de dood. Maar de andere kant is de kracht van de opstanding die Hij in ons werkt. Dat mag jou en mij vervullen en ons gericht laten zijn op Hem en op de toekomst die komen zal. Paulus zegt het zo: niet dat ik het al verkregen heb of al volmaakt ben, maar ik jaag ernaar om het ook te grijpen. Daartoe ben ik door Christus Jezus gegrepen.

Ken jij Christus? Wil jij Christus kennen? Er is niets mooiers dan Hem te kennen. De pijn voelen van Hem: Hij is het waard! De kracht ontvangen van Hem: het maakt je krachtig! Er is werkelijk niets anders te bedenken dat heerlijker is dan om Christus te kennen. 

Vrede bij God

Romeinen 5:1 Wij dan, gerechtvaardigd uit het geloof, hebben vrede bij God door onze Heere Jezus Christus.

Een kind van God is een bijzonder gezegend mens. Iemand die gelooft dat Jezus voor zijn of haar zonden is gestorven heeft een bijzondere plaats. Dat is wat Paulus ons hier vertelt. We hebben namelijk vrede bij God! De mens staat van nature immers vijandig tegenover God en wil niets met Hem te maken hebben. Maar iemand die gelooft in Jezus, leeft niet meer in vijandschap met God, maar heeft vrede bij God. God ziet diegene niet meer aan als zondig en verdorven schepsel, maar als mens bedekt door het bloed van Christus.

Hoor ik daar dan ook bij? Paulus spreekt hier over wij; wij dan. Zo begint hij deze tekst. Wij, dat zijn dus allen die in Christus zijn, allen die gerechtvaardigd zijn uit het geloof. Je bent niet gerechtvaardigd door het geloof, maar uit het geloof. Als wij door het geloof rechtvaardig zouden zijn, zou het aan ons liggen. Maar nu we uit het geloof gerechtvaardigd zijn, is het alleen door het werk van Christus. Behoor jij daar ook toe? Dan leef jij ook in vrede met God.

Want het is alleen door onze Heere Jezus Christus. Hier gebruikt Paulus weer een gemeenschappelijk woorden en het is ook een bezittelijk woord: onze. Niet de Christus van iemand anders, maar van ons! Van jou en van mij! Christus die het werk aan het kruis heeft volbracht, die onze zonden bedekt met Zijn bloed en zo verzoening schenkt tussen God en de mens. Hem mogen wij ‘onze’ Christus noemen. Wat is God ook goed voor ons.

In die vrede, de vrede bij God, mogen wij dan nu leven. Wij hoeven niet alleen in het leven te staan, maar mogen weten dat Hij bij ons ons. Wij hoeven niet angstig en vol zorgen in het leven te staan, want we hebben vrede bij God. Dit is een tekst om ons op te bouwen, om ons sterk te maken. Want we hoeven het niet van onszelf te verwachten, maar mogen het bij Christus neerleggen. God heeft ons in genade aangenomen en wil ons ook leiden in ons leven. Hij wil ons Zijn vrede geven.

Dan moeten we ook niet meer gaan wanhopen of gaan twijfelen. Want wij hebben vrede bij God. Wat zou ons dan nog kunnen gebeuren? Ja, op aarde kan er nog genoeg gebeuren, maar niemand kan ons dat afpakken. Dat mag ons sterk maken en dat laat ons weten dat we niet hoeven te twijfelen. Jezus is zeker gestorven en opgestaan en Hij heeft zeker met Zijn bloed betaald voor de zonden. Geloof jij dat ook? Dan is deze bemoediging, de bron van kracht ook voor jou. Hier mag je je aan vastklampen en moed uit putten.

De vrede bij God is als een paraplu tegen de regen. Je broekspijpen kunnen dan nog nat worden, maar je weet dat je droog op je bestemming zult aankomen. Zo is het ook op aarde, er kan veel gebeuren, maar we weten dat we straks voor eeuwig bij Hem zullen zijn. Dat is zeker!

Kijk naar jezelf!

Galaten 2:14 Maar toen ik zag dat zij niet juist wandelden, overeenkomstig de waarheid van het Evangelie, zei ik tegen Petrus in het bijzijn van allen: Als u die een Jood bent, naar heidens gebruik leeft en niet naar Joods gebruik, waarom dwingt u dan de heidenen op de Joodse manier te leven?

Dit was me eerder nooit opgevallen in de Bijbel. Paulus die tegen Petrus inging waar de gemeente bij was. In vers 11 staat: ging ik openlijk tegen hem in, omdat hij te veroordelen was. Het is een bijzondere gebeurtenis, dat Petrus die de discipel van Jezus was op zijn fouten werd gewezen door Paulus. Maar is dat wel correct?

In onze tijd durven we elkaar niet meer terecht te wijzen. Je moet eerst maar eens naar jezelf kijken en dan pas naar een ander. Mensen accepteren het niet meer om gecorrigeerd te worden. Want wie ben jij wel om mij hier op mijn fouten te wijzen? Toch is het een plicht voor ons allemaal. We moeten de mensen om ons heen op hun fouten wijzen. Niet omdat we beter dan ze zijn, maar omdat we de gemeente moeten bewaren voor afglijden. Wanneer mensen dingen zeggen of doen die tegen Gods Woord ingaan, dan mogen we niet stilzwijgen.

Dat is wel eens moeilijk, want je weet de reactie eigenlijk al. Ik weet niet hoe Petrus in dit geval heeft gereageerd, maar ik kan me voorstellen dat dit wel tegen zijn zere been was. En toch heeft Paulus hem terecht gewezen op grond van het Evangelie. Zo moeten wij ook met elkaar omgaan. Op grond van het Evangelie met elkaar samen optrekken. We moeten elkaar vrijheid geven en elkaar geen wetjes opleggen. Dat zien we hier in dit hoofdstuk ook terug. Maar we moeten elkaar wel op de zonde wijzen!

En natuurlijk moeten we ook naar onszelf kijken. Wat is er bij mij mis? Wat moet er bij mij veranderd worden? Dat is de belangrijkste stap voor ons allemaal. En ja, dat is belangrijk. Want zo lang wij hier op aarde leven, doen wij zonde. Niemand is daarvan uitgezonderd. En daar moeten we allereerst ook Gods Woord voor gebruiken. Wat zegt Gods Woord over mijn gedrag, over mijn gedachten en over mijn relatie met God? Ten tweede moeten we ons openstellen om elkaar op te bouwen. Dat betekent dat een ander ons ook op het gebied van geloof kan corrigeren, op grond van het Evangelie. Op die manier zijn we elkaar tot een hand en een voet en zo zullen we allemaal groeien en sterk staan in deze moeilijke tijd. Want zeg nu zelf: lukt het je alleen om stand te houden?

En als je nu denkt, dat heb ik niet nodig, lees dan nog eens goed dit tekstgedeelte. Ben jij beter dan Petrus? We hebben niet altijd het beeld scherp op onszelf. We zijn geneigd onszelf goed te praten, maar laten we nu eens beide spiegels voorhouden. De van Gods Woord en die van onze broeders en zusters. Zo kunnen we, door de Heilige Geest, een krachtig lichaam van Christus blijven bouwen. Een rots in deze woelige tijd van veel winden die alle kanten opwaaien.

Samen staan we sterk in Christus!

Gebed om verdieping

Efeze 3:19 en u de liefde van Christus zou kennen, die de kennis te boven gaat, opdat u vervuld zou worden tot heel de volheid van God.

Het gebed is een krachtig middel. God luistert naar het gebed en wil daar gehoor aan geven. Met die gedachte zou je eens Efeze 3:14 -21 moeten lezen. Paulus bidt voor jou en voor mij. Hij bidt voor de gemeente van Efeze, maar tegelijk bidt hij voor de gemeente van God. Wij gaan Paulus aan het hart, hij geeft om ons en heeft het beste met ons voor. Paulus wordt wel eens gezien als een fanatiekeling, maar hier nemen we een kijkje in zijn hart voor de kerk. Hij schrijft dat hij zijn knieën buigt in vers 14, hij knielt voor God, de Vader van Jezus Christus. Voor onze Vader.

Hij bidt voor ons dat we gesterkt worden door Zijn Geest. Niet dat we een sterk lichaam krijgen, maar dat we innerlijk sterk worden. Dat de Geest ons de wapenrusting aandoet die hij in Efeze 6 beschrijft. Dat we ons niet meer zo snel laten leiden door alles om ons heen, maar alleen door de Geest van God. Die Geest is krachtig tot vernieuwing en versterking, we krijgen als het ware geestelijke spieren.

Dat bidt hij met als doel dat Christus door het geloof in onze harten woont en dat we diep geworteld zijn in de liefde. Paulus bedoelt daarmee dat we sterk staan in Christus, door het geloof. Dat we niet alleen maar met de mond belijden dat Hij onze Verlosser is, maar ook vooral met ons hart belijden. En dat we dat uitstralen naar de wereld om ons heen, dat we leven tot de eer van God.

Zodat we de liefde van Christus zullen begrijpen, met alle heiligen, hoe onmetelijk het werk van Christus voor ons is. We kunnen het nergens aan meten, we kunnen het niet beschrijven of bepalen. Die liefde gaat ons verstand te boven, wij kunnen Gods liefde niet begrijpen. Maar Paulus bidt dat we toch de liefde van Christus mogen kennen. Een kennis die alle andere kennis te boven gaat, maar die wij toch stukje bij beetje mogen leren kennen. Ja, dat is een leerschool en ook niet een makkelijke leerschool. Maar we mogen het leren van Christus, door Zijn Geest.

En dat we vervolgens vervuld worden tot heel de volheid van God. Wauw! Dat Paulus dat schrijft! Als wij ons hart openzetten voor Hem, dan zal Hij ons hart vullen. En niet met onnozele zaken, maar met Gods zaken zodat we vervuld worden tot Zijn volheid. Die volheid kunnen wij niet beseffen, die is ook niet te begrijpen of aan te raken, maar als ik bedenk hoe God is, hoe groot en hoe heerlijk, en dat wij daar dan ook naartoe mogen groeien. Daar wordt ik stil van..

Christus zij alle heerlijkheid, daar sluit Paulus mee af. Dat is o zo waar, Christus zij al de heerlijkheid. In Hem is alles heerlijk en daar mag je van proeven wanneer je Hem toebehoort. Laten wij Efeze 3:14-21 nog eens lezen en op alle plaatsen waar u en uw nu staan, dat we ik, mij en mijn lezen. Dat komt dit gebed echt binnen en worden we bewust van Wie Hij is! Bid je mee?

De weg van je leven

Handelingen 9:6 En hij zei, bevend en verbaasd: Heere, wat wilt U dat ik doen zal? En de Heere zei tegen hem: sta op en ga de stad in en daar zal u gezegd worden wat u moet doen.

Soms gebeuren er dingen in je leven die je totaal niet verwacht. Er komt iets op je pad, dat eigenlijk niet in je eigen plaatje past. Je hebt zelf iets anders voor ogen, maar op een of andere manier loopt het anders. Dat kan op verschillende manieren, misschien kun je zelf wel iets aanwijzen wat bij jou zo gelopen is. Het heeft ook verschillende redenen, redenen die wij niet altijd zien of begrijpen. Toch zijn wij het zelf niet die uiteindelijk onze eigen weg bepalen, maar is het God die onze weg bepaalt.

Paulus is op weg naar Damascus en wordt overvallen door Jezus, Degene die hij zo haat. Jezus spreekt tot Paulus en zet hem stil. Tot hier en niet verder, Paulus. Jij wilt Mijn kinderen vervolgen, maar dat is niet wat jij moet doen. Ik heb een andere weg met jou, je moet kinderen van mij roepen. Je moet ze laten weten dat Ik echt ben en dat Ik ze lief heb. Paulus reageert met de vraag: Wat wilt U dat ik doen zal. Hij bepaalt niet zelf niet meer wat hij doet, maar Christus bepaalt wat hij doet. Dat is een onverwachte wending, maar wel een levensbepalende wending. Een geschiedenis die zo past in een prachtige roman.

Kijk eens naar Paulus, die op dat moment trouwens nog Saulus heet, en let eens op het antwoord dat hij geeft. Hij protesteert niet, maar laat Christus spreken. En als Christus is uitgesproken is het enige dat Paulus doet een vraag stellen. Heere, wat wilt U dat ik doen zal. Zo legt Paulus zijn leven in de handen van Jezus. Hij weet niet wat het Hem gaat brengen, hij heeft Jezus nog maar net ontmoet. En toch legt hij zijn leven neer bij Christus. Hij weet: ik ben zelf niet meer de baas van mijn leven, maar mijn leven is van Christus. Daar is het goed en Christus weet wat ik moet doen.

Hoe is dat bij jou en mij? Misschien is het al heel wat jaren terug dat je Christus hebt leren kennen, maar misschien ook nog wel heel kort geleden. Maar toen Christus Zich aan jou heeft bekendgemaakt, wat was jou antwoord? Is dat antwoord hetzelfde als de vraag van Paulus: Heere, wat wilt U dat ik doen zal. Dat is moeilijk, want je raakt de regie over je eigen leven kwijt. Je kunt zelf niet meer alles bepalen, het wordt bepaald door Hem. Hij wil je leiden in je keuzes en in de beslissingen die je maakt. Maar je moet het wel overgeven. Ben je daartoe bereid?

Dan kan het zijn dat er zaken anders lopen dan je zelf hebt voorzien. Je leven kan een andere wending krijgen, want je krijgt andere prioriteiten. De weg die je moet gaan kan misschien wel een moeilijke zijn, maar het is nooit te moeilijk want Christus is bij je. Hij zegt niet alleen: keer om! Maar Hij wil je daar ook in bijstaan. Misschien moet je wel bepaalde dingen laten, omdat het je relatie met Hem in de weg staat, durf je het aan?

Christus zal ons altijd leiden. In moeilijke tijden, maar ook als het ons voor de wind gaat. Hij is altijd bij je en onze weg mag in Zijn handen liggen. Die weg is de weg naar de zaligheid, dat is de hoofdweg. Er zijn verschillende rijbanen en iedereen heeft zijn of haar eigen rijbaan. Maar het is wel de weg naar de hemel. Het is goed om daar bij stil te staan en misschien moet je van rijbaan wisselen. Vraag Jezus om je te laten zien wat er moet gebeuren en laat hem je levensweg bepalen. Dan is het niet altijd een comfortabele weg, maar wel een weg met een geweldig eindpunt.