Eén Kerk

Handelingen 2:11 Kretenzen en Arabieren, wij horen hen in onze taal over de grote werken van God spreken.

Wat is nu de ware kerk en in welk land en bij welke gemeente wordt er nu de juiste boodschap verkondigd en is men op de juiste manier bezig? Dat is een vraag die we allemaal veel stellen en ondertussen vinden we allemaal dat we het wel goed doen en de anderen niet. We zijn natuurlijk allemaal aangesloten bij een gemeente en dat vinden we de juiste gemeente. Maar is dat ook zo? Ben jij, ben ik lid van de juiste gemeente?

Een goeie vraag om over na te denken en alles eens naast elkaar te leggen. Want hoe dient onze gemeente God? Op welke manier staat onze gemeente in dienst van God en wat kan daarin beter? Dat is goed om als gemeente over na te denken en als ieder individu van die gemeente. Een andere vraag is natuurlijk: wat is mijn plek binnen die gemeente? En hoe geef ik binnen de gemeente handen en voeten aan mijn geloof?

Op de eerste pinksterdag, de uitstorting van de Heilige Geest, waren er veel mensen bijeen uit veel verschillende landen. Ieder heeft zo zijn eigen gewoontes en eigenaardigheden, maar ze waren allemaal in Jeruzalem bijeen. En nu hoorden ze de discipelen spreken in hun taal. Dat was bijzonder, want ze hadden eigenlijk helemaal geen opleiding daarvoor gehad. Maar nu ontstaat daar Gods gemeente, een wereldwijde gemeente die niet verbonden is door muren maar verbonden is in het Woord van God en Zijn grote werken.

Gods kerk bestaat uit veel verschillende mensen met verschillende meningen en verschillende denkwijzen. Een cultuur in een bepaald land bepalen veelal hoe het gemeenteleven eruit ziet en wat wel en wat niet mag en wij zijn het met sommige zaken absoluut niet eens, soms kunnen we daar zelfs veroordelend over zijn. Maar wanneer Gods Woord centraal staat en het zuiver wordt gebracht is het een gemeente van God! Er kunnen verschillen zijn in uiterlijk, maar het Woord geeft de verbinding. Er is niet één gemeente die superieur is aan de andere, we zijn allemaal zondige mensen met onze gebreken, maar we hebben ook allemaal de Heere Jezus nodig als Verlosser.

En ieder die Hem aangenomen heeft als Zaligmaker, die is een lid van de Gemeente. De kinderen van God zijn allemaal aan elkaar verbonden, of ze nu dansen in de kerk of op hele noten zingen, of ze nu in tongen spreken of Statenvertaling lezen, het gaat God om het hart. En wanneer ons hart van God is, dan zijn wij lid van Zijn Kerk. Die kerk is dus een bonte verzameling van gelovigen, van mensen die God nodig hebben. Ieder op zijn of haar eigen wijze is daar deel van.

Daarom mogen wij God groot maken, omdat Hij Zijn kinderen overal vandaan haalt en ieder een plekje geeft. Alles stoelt op Zijn Zoon en alles draait om Hem, niet om de mensen. God staat centraal en als dat daadwerkelijk zo is in ons leven, dan hebben we al onze broeders en zusters lief. Ook die in die kerk zit die jij eigenlijk maar niet vind. Het is familie van je, of heb jij Christus meer of minder nodig? Nee, ieder die Hem liefheeft heeft Hem nodig. We horen daarom allemaal bij de Kerk van het Kruis, of de Kerk dat gewassen is door het bloed van Christus.

Zo kunnen we met onze medechristenen in liefde leven en kunnen we verschillen accepteren. Dat zal iets uitstralen naar de wereld, liefdesband waar veel mensen jaloers op zullen worden. We kennen elkaar, want we kennen Christus. We houden van elkaar, want Christus houdt van ons.

samen dienen

Exodus 17:12 De handen van Mozes werden echter zwaar; daarom namen zij een steen en legden die onder hem, zodat hij erop kon gaan zitten. Aäron en Hur ondersteunden zijn handen, de een aan de ene en de ander aan de andere kant. Zo bleven zijn handen onbeweeglijk, totdat de zon onderging.

Heb je al eens geprobeerd om met één been te trappen tijdens het fietsen en je andere been niet te gebruiken? Ik zou je willen uitdagen om dat eens te doen en te kijken hoelang je het vol houdt. Ten eerste gaat het al moeizaam om goed vooruit te komen, maar daarnaast is het zo vermoeiend dat je het niet lang uithoudt. Je hebt dus je twee benen nodig om te fietsen. Veel dingen in het leven heb je twee dingen voor nodig. Beide handen om iets groots op te tillen, twee voeten om te lopen en zo zijn er veel dingen op te noemen. Het werkt niet alleen. Zo is het ook in het geloof. We hebben elkaar nodig.

Mozes, toch wel een man die veel heeft betekend voor het volk van God. Een groot leider die volledig vertrouwde op God. Hij heeft veel moeilijke dingen doorstaan en heeft flink wat tegenstand gehad. De tekst van vandaag komt uit een oorlogsverhaal. De Israëlieten worden aangevallen door de Amalekieten en het is een zware strijd. God geeft Mozes de opdracht om boven op de heuvel zijn staf de lucht in te houden, want als hij dat deed, dan waren de Israëlieten aan de winnende hand, maar als hij zijn staf liet zakken werden de Amalekieten sterker. De strijd duurde voort en de arm van Mozes werd zwaar, hij kon het niet alleen. De grote Mozes had Aaron en Hur nodig om zijn staf in de lucht te houden. Zij ondersteunden de arm van Mozes, zodat deze niet zakte. Mozes was niet slap en was niet zonder doorzettingsvermogen, maar het was vermoeiend en zwaar om het alleen te doen. Eerst lukte het aardig, maar daarna zou het mis zijn gegaan als hij Hur en Aaron niet had. Ze hielden stand en Jozua behaalde met zijn leger de overwinning.

Dit beeld van Mozes is typerend voor ons als christenen. We kunnen het niet alleen. We hebben elkaar nodig als broers en zussen. Als kinderen van God hebben we elkaar nodig, want het is zwaar om staande te blijven in deze wereld. We moeten er voor elkaar zijn en voor elkaar klaar staan. Wij zijn niet sterker dan Mozes, zodat we het wel alleen kunnen. Misschien gaat dat wel een tijdje goed, maar uiteindelijk is het niet vol te houden. Het is net als het fietsen met één been, het gaat wel maar uiteindelijk gaat het niet. Daarom heeft God ons andere gelovigen gegeven, zodat we er voor elkaar kunnen zijn en elkaar steunen. Dat kan op verschillende manier: we kunnen elkaar onderwijzen, we kunnen elkaar (financieel) steunen, elkaar bemoedigen, elkaar opbouwen. We kunnen samen God prijzen en eren en elkaar wijzen op onze fouten. Hoe sta jij in Gods gemeente? Ben jij een hulp en steun voor je broers en zussen?

Wij hebben natuurlijk allemaal kerkmuren, ieder heeft zijn eigen gemeente. Maar als we van Christus zijn behoren we allemaal tot Zijn Gemeente. Dan zijn we allemaal broers en zussen, of we nu gereformeerd, evangelisch, katholiek, orthodox of wat ook zijn. Ieder kind van Hem behoort bij Hem en is dan jouw broer of zus. Sta je ook voor die mensen klaar? Christus kent geen van deze richtingen, Hij kent alleen Zijn kinderen en Hij wil dat je er voor elkaar zijn. Zo kunnen we Hem volgen en anderen tot Hem brengen.

Christus in je hart straalt uit naar de wereld om je heen. Je hoeft niet naar de andere kant van de wereld, maar begin in je eigen buurt. Toon iedereen de liefde die je voelt voor Christus en dus ook voor de mensen om je heen. Het heerlijke verlossingswerk van de grote Verlosser moet aan iedereen verteld worden, maar ook uitgedragen. Geloven doe je niet alleen, je bent geen Remi, geen einzelganger. Nee, geloven doen we samen.

Laten we samen God danken, groot maken, aanbidden, eer geven, prijzen en laten we leven tot Zijn eer. Dan nemen we vast een (onvolmaakt) voorproefje op de hemel. Want daar mogen we straks voor altijd SAMEN Hem dienen.